Zasady domowe

Trzecia osoba buduje listę przez link konfiguracyjny. Żaden gracz jej nie widzi przed rozdaniem pierwszej karty, a budujący nie gra.

To naprawia jedyną strukturalną niesprawiedliwość formatu. Zwykle gospodarz wybiera kategorię, więc na wpół pamięta listę i mniej więcej wie, co nadchodzi. Oddaj to zadanie komuś innemu, a oboje reagujecie na tę samą niespodziankę. To też najzabawniejsza wersja, bo budujący pisze, żeby was oboje sprowokować.

Obsługiwane bezpośrednio. Załóż pokój i wyślij link konfiguracyjny trzeciej osobie, zamiast samemu budować kategorię.

Ogłoście temat przed pierwszą kartą i oboje draftujecie pod niego, a nie pod czystą jakość. „Najlepsze śniadanie”, „drużyna, która przetrwałaby apokalipsę zombie”, „kolacja, która by ci się naprawdę podobała”.

Punktacją jest głosowanie widzów, więc pięć spójnych wyborów, które opowiadają historię, wygrywa z pięcioma drogimi, które jej nie opowiadają. Wyrównuje też różnicę wiedzy, więc to dobry wariant, gdy jedno z was zna kategorię dużo lepiej.

Na słowo honoru, ale link do głosowania pilnuje tego za ciebie.

Dla czterech albo ośmiu osób. Pary draftują przeciwko sobie z tej samej kategorii, głosowanie widzów decyduje, kto przechodzi dalej, a zwycięzcy grają ze sobą w kolejnej rundzie na nowej kategorii. Przegrani stają się widownią, więc wszyscy są zaangażowani.

Rozegraj finał z większym składem niż wcześniejsze rundy. Finał na dziesięć miejsc po eliminacjach na pięć sprawia, że ostatni draft czuje się jak finał, a nie powtórka.

Daj jednemu graczowi większy budżet, a drugiemu więcej miejsc do zapełnienia. Dwadzieścia pięć dolarów na pięć miejsc przeciwko dwudziestu na siedem to prawdziwa walka jakości z głębią i najbliższe, co ta gra ma do systemu handicapu dla nierównych graczy.

Obsługiwane częściowo. Ustawienia pokoju są wspólne dla obu graczy, więc zagrajcie dwa pokoje jeden po drugim i porównajcie, albo umówcie się na ograniczenie na głos i pilnujcie się nawzajem.

Ustaw oddawanie na zero, a jedyny ruch przy karcie, której nie chcesz, to wziąć ją albo odpuścić. To ostrzejsza, szybsza gra. Każda zła karta to twój problem.

Ustaw oddawanie bez limitu, a wszystko się odwraca: draft polega na zapychaniu składu drugiej osoby rzeczami, których nie użyje. Oba to jedno ustawienie przy tworzeniu pokoju i to dwa najbardziej różniące się drafty na stronie.

Trzy sekundy na zegarze. Nikt nie ma czasu liczyć, więc dowiadujesz się, ile według ciebie naprawdę są warte rzeczy. Najlepsza jako dogrywka, gdy zwykły draft kończy się kłótnią.

Format serii. Kto przegra głosowanie widzów, wybiera kategorię następnego draftu i wybiera dalej, aż wygra. Sam się równoważy. Przegrany kieruje grę na swój teren, i tak jedna gra zmienia się w cały wieczór.

Pozwolenie obu graczom zobaczyć talię przed grą. Brzmi uczciwiej i usuwa całą grę. Jeśli wiesz, co nadchodzi, każda oferta to rozwiązane zadanie z arytmetyki i nie ma czego źle ocenić.

Licytowanie w centach. Ktoś zawsze to proponuje. Podbicia o cent zmieniają wojnę ofert w wojnę na wyczerpanie, którą wygrywa ten, kto dłużej wysiedzi, a zegar przestaje cokolwiek znaczyć.

System punktów zamiast głosowania. Przypisanie każdej nazwie wartości z góry robi z draftu zadanie z matematyki z jedną poprawną odpowiedzią, a poprawne odpowiedzi to właśnie to, czego ta gra ma nie mieć. Głosowanie to istota tego projektu.

Bardzo duże składy. Powyżej mniej więcej dziesięciu miejsc pieniądze przestają mieć znaczenie, bo na kartę nie wystarcza ich do walki. Dwadzieścia dolarów na piętnaście miejsc to draft, w którym prawie wszystko schodzi za minimum.

Większość dzieli od ciebie jedno ustawienie. Załóż pokój i ustaw budżet, rozmiar składu, zegar i oddawanie według uznania, albo najpierw przeczytaj jak grać, jeśli podstawowa gra jest jeszcze nowa, i poradnik kategorii, żeby wiedzieć, co draftować.